சில முடிச்சுகள் அங்கு அவிழ்க்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன.
எங்கோ என்றோ பதியப் பட்ட வரலாற்றின் புரை ஏறும் அன்பின் கிளைகள் இங்கு இணைத்து கொண்டன..
சுயம் தேடும் பறவையும்., அதன் தோள் சாயும் குயிலும்... மாலை மங்கி சரியத் தொடங்கிய ஓர் இரவில்..... எதிர்பார்க்கா ஒரு பயணத்திற்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.... சொன்னபடி இல்லாமல் முப்பது நிமிடங்கள் முன்னரே வந்து சேர்கிறது நிலவு....
மெல்ல மெல்ல இருள் கவ்வுகிற வேளையில், இங்க இவர்களுக்குள் ஒளி பரவ ஆரம்பிக்கிறது.. ஆம் ஓர் இனம் புரியா நட்பொளி....
****************************************************************** வட மேற்கு திசையில் ஓர் குடிசையிலும், மத்திய கிழக்கில் ஒரு மண் வீட்டிலும், ஒளியும் ஒலியும் உள்ளங்களை இணைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. பறவை "சொல்லுங்க" என்கிறது..! நிலா "நலமா" என்று புன்னகைக்கிறது, பதில் குயில் பாடுகிறது.........!! ******************************************************************
தொடங்கிய குரலில் மற்றொன்று முடிக்க, அதை இன்னொன்று எடுக்க நிமிடங்கள் செத்துக் கொண்டிருந்தது மூளையில் முளைக்கவில்லை...
குடும்பம் என்பான், கவிதை என்பான், கதை என்பான், நடை என்பான், வகை என்பான்.. அங்கங்கே நேசன் எட்டிப்பார்க்கிறார், பா ரா பாசம் பொழிகிறார், கடல் புறாவும் சிவாஜியும் சிறகுகள் விரிக்கின்றனர். இவைகளில் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கின்றன முன்று உயிர்கள்...
மணி நள்ளிரவை தாண்டி வேகம் பிடிக்கறது.
தோள் சாயும் குயிலுக்கு அங்கே விடிகிறது இருபத்தி ஆறாவது முறையாக அவர் உலகினை கண்ட தினம்...
அடடா என்ன ஒரு அழகிய தருணம்.. முதன் முதலில் இணைகிற மனங்கள், ஆயிரம் ஆயிரம் நிமிடகள் பழகிய உணர்வுகள், இவை அனைத்தின் ஒரு துள்ளலில் வழிகிறது வாழ்த்து... பிறந்த நாள் வாழ்த்து..
****************************************************************** ஒரு பக்கம் குயில்கள் நிக்கோடின் புகைகளுக்கு உயிரை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.. புகைகளும் புன்னகைகளும் ஒன்று ஒன்று சேர., இந்த பக்கம் நிலவுக்கு புரையேறிக் கொண்டிருந்தது ஆனந்தத்தில்.. ******************************************************************
தினம் தினம் நடக்கும், புழங்கும், பழகும், கடக்கும் பல தரப்பட்ட விசயங்களில் ஊட நம் வாழ்க்கை. முக்கிய விசயங்களான வீடும், சமையல் என்ற பெயரில் நான் அடிக்கும் கூத்துமே இந்த பதிவு...
நான் இப்போ குடிபுகுந்திருக்கிற வீடு, 64 வீடுகள் கொண்ட நாலு அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தில் முதல் மாடியில் உள்ளது... கட்டிடத்தின் பின்புறம் மரத்திலான அழகான நடைமேடை, குட்டி குட்டி பூந்தோட்டம், குழந்தைகள் (என்னை மாதிரி) துள்ளி திரிந்து சிறகு விரிக்க விசாலமான இடம், வண்டிகளுக்கு தனி இடம் என்று சகல வசதிகளை தன்னுள் அடக்கி வைத்திருக்கும் குடியிருப்பு. அதில், ஒரு படுக்கை அறை கொண்ட ஒரு வீட்டை என்னை நம்பி ஒப்படைத்திருக்கிறார் வீட்டின் முதலாளி (அவருக்கு கொஞ்சம் நிறைய தைரியம்... என்ன பண்ண).
வாங்க வீட்டைச் சுற்றிப்பார்க்கலாம்..
ஒரு சாயலில் Studio Apartment முறையில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. வரவேற்பறையும், சமையலறையும், சாப்பிடும் இடமும் ஒரே அறையில் தடுப்பு இல்லாமல் சேர்ந்தாற்ப் போலவும், மற்ற அறைகள் தனித்தனியே அமைந்துள்ளது. இந்த மாதிரி வடிவமைப்பு எனக்குப் புதுசு...
சன்னல் இடை
சில்லென காத்து
சின்ன பயல பாத்து
சிங்கார பாட்டு
சிற்றோடை மனசு
சீட்டாட்டம் போடுதே!
நீங்களே பாருங்க சன்னல் வழியே... ஆமாங்க, இந்த பதிவுக்கு விதையே இந்த பெரிய கண்ணாடி சன்னல் தாங்க... எழில் கொஞ்சும் அந்த வரப்பிரசாதத்தை. விழிகளில் தவழும் இயற்கையின் புன்னகைகளை என்னின் ஒவ்வொரு அணுவிற்கும் புகட்டிக் கொண்டிருக்கும் கவிதைகளே இந்த சன்னல்......
மெலிதாய் தன் பின்னிடையைக் காட்டும் வீடுகள், அதையும் தாண்டி தன் வனப்பை வளித்து படுத்துக்கொண்டிருக்கும் மலை, அதனை பச்சை வண்ண பட்டுத் துணியால் போர்த்தியது போன்ற பசுமை நிறைந்த காடுகள்... விழிகளை கொள்ளைக் கொள்ளும் பரிசுகள்...
அங்கிருந்து பார்த்தால், தனிமையில் அமர்ந்திருக்கும் மரபெஞ்ச் நமக்குப் பல கவிதைகளை கொட்டும்... மழை குடிக்கொண்டிருக்கும் நாட்களில் சன்னல் கண்ணாடிகளில் வலம் வரும் துளிகளில் பயணிக்கிறது மனசு...
அது ஒரு கார் காலம் கண்ணே...
தனிமையொத்த நிமிடங்களில் சன்னலில் தலை சாய்ந்துக் கொண்டிருக்கிறது மனசு...
அப்படியே இந்த பதிவை படிக்கும் மனதோடும் உறவாடிக் கொண்டிருக்கிறது..
